Nooit meer naar Schoorl
Opeens zie ik wat ze doen... Ze schrijven! Bonnen!
Na een jaar wandelen in Bergen ontdekte ik de bossen van Schoorl. Ongerept en met adembenemende uitzichten op zee. Wel uitkijken, want de paden hebben geen namen en die rare paaltjes zeggen me niks. Op een sneeuwerige dag in december toch verdwaald.
Stout, stout... stout!
Was al aan het kijken onder welke dennenboom ik de nacht het best zou kunnen doorbrengen, want aan mijn hond heb ik niks, die staat vrolijk te kwispelen welke kant ik ook uit loop.
Godzijdank verschijnt er in de verte een fietser in beeld. Daar is vermoedelijk de Zeeweg. Kriskras door de bosjes, mijn ogen aldoor gericht op de plek waar ik de fietser zag, struikel ik door een duinvallei, inderdaad de Zeeweg.
Opgelucht beland ik in het restaurant waar altijd hondensnoepjes staan. Ik neem een kop soep, zoals elke week, en loop tevreden over mezelf naar de parkeerplaats. Behalve mijn auto staan er nog 4 andere op de grote besneeuwde vlakte en een raar klein autootje waaromheen 3 in het zwart geklede kobolden cirkelen.
Opeens zie ik wat ze doen. Ze schrijven! Bonnen! Helemaal vergeten. Je moet hier, ook in de winter als er hooguit een hond komt, betalen. Van tevoren! Hoe weet je nou hoe lang je precies wandelt?
Tegen beter weten in probeer ik de kobolden als mens te behandelen. Ik leg uit dat ik verdwaald was. Zoals te verwachten, word ik argwanend bekeken en behandeld als een klein kind dat met een smoesje aankomt, i.p.v. als een keurig belasting betalende burger. De kobold met de zwarte pet gaat gewoon door met schrijven. De andere 2 doen of het hun niet aangaat.
Mijn tevredenheid dat ik de weg heb teruggevonden slaat om in woede.
Ik rijd naar de Natuurwinkel in de Dorpsstraat van Schoorl en zet mijn auto pal voor de deur om mijn wekelijkse groentetas af te halen. Er staan wel tassen, maar geen 1-persoons en er is niemand in de winkel. Ik loop naar achteren en krijg uiteindelijk een tas mee. Buiten is het weer gaan sneeuwen, als ik de ruitenwissers aanzet, zie ik het pas:
Een tweede bon is onder de sneeuw onder mijn ruitenwisser geschoven! Hoe kan dat nou, ik ben maar 10 minuten binnen geweest. Het moeten dezelfde 3 mensen zijn geweest! Meer dan 100 euro op 1 dag!
Het is nu meer dan een jaar geleden en ik ben er nog steeds beroerd van. Ik ben nooit meer in Schoorl geweest.
Josine Noord
Deel deze pagina
